Danio malabarski (Danio malabaricus)
Przedstawiciele tego gatunku należą do rodziny karpiowatych (Cyprinidae); ich ojczyzną jest Półwysep Indyjski i Cejlon. Do Europy zostały sprowadzone po raz pierwszy w 1909 roku.
Danio malabarski, osiągający długość do 10 cm, ma ciało wysmukłe i wydłużone, bocznie silnie spłaszczone, grzbiet stalowoniebieski, boki zielonkawe. Z tyłu za pokrywami skrzelowymi znajdują się 2-3 poprzeczne złociste pręgi. Boki tułowia ozdobione są pręgami podłużnymi barwy niebieskiej i złocistej. Samiec jest zwykle mniejszy, ale jaskrawiej ubarwiony. W okresie godowym jego płetwy piersiowe przybierają barwę pomarańczowa.
Do chowu ryb tego gatunku potrzebne są obszerne zbiorniki z niezbyt gęstą obsadą roślinną i wodą o temperaturze 20°C; w małych zbiornikach łatwo się płoszą i często wyskakują z wody. Pozostawione w spokoju prowadzą towarzyski tryb życia.
Do rozmnażania przygotowujemy dostatecznie długi zbiornik ze zwykłą wodą wodociągową o temperaturze 26°C. Na podłożu powinno się znajdować wiele roślin o delikatnych liściach łub ziarna żwiru, pomiędzy które wpada ikra. Po tarle osobniki rodzicielskie odławiamy. Wylęg wykluwa się po 36 godzinach; skoro tylko zacznie swobodnie pływać, powinien być odżywiany drobnym pokarmem żywym.