Brzanka różowa (Barbus conchonius)
Brzanka różowa należy do rodziny karpiowatych (Cyprinidae); występuje na Półwyspie Indyjskim (Bengal, Assam). Do Europy została sprowadzona po raz pierwszy w 1903 roku.
Wyglądem przypomina małego karpia, osiągając długość do 8 cm. Ciało ma umiarkowanie wydłużone, bocznie spłaszczone, tułów wysoki. Ogólne ubarwienie tej ryby jest srebrzystozielone; u nasady ogona znajduje się czarna plama ze złocistą obwódką. Ubarwienie dorosłego samca, szczególnie wyraźne w okresie godowym, jest różowe do czerwonego, z jasnoczerwonymi płetwami i czarnym końcem płetwy grzbietowej.
Do chowu brzanki różowej niezbędne są duże, dostatecznie obsadzone roślinami zbiorniki z wodą o temperaturze ponad 18°. Ryby tego gatunku są mało wymagające, wszystkożerne, towarzyskie i spokojne, mogą więc być z powodzeniem hodowane przez początkujących akwarystów.
Rozmnażają się łatwo w zwykłej wodzie o temperaturze 24°C. Jaja składają na roślinach o delikatnych liściach. Tarło przebiega bardzo burzliwie, a biorące w nim udział ryby wykazują znaczÂny temperament. Po złożeniu jaj osobniki rodzicielskie należy natychmiast odłowić. W czasie tarła zostaje złożonych do 500 jaj. z których po 48 godzinach wykluwa się wylęg; młody narybek przyjmuje zwykły drobny pokarm.