Brzanka purpurowa (Barbus nigrofasciatus)
Ojczyzną tej ryby, należącej do rodziny karpiowatych (Cyprinidae), jest południowy Cejlon; do Europy została sprowadzona po raz pierwszy dopiero w 1930 roku.
Ciało jej jest krótsze niż brzanki różowej i ubarwione żółtawo. Na tle ogólnej barwy znajdują się 3 lub 4 matowe, czarne poprzeczne pręgi w kształcie klina. Głowa jest purpurowa. Srebrzyste brzegi łusek tworzą na tułowiu podłużne rzędy świecących punkcików. Samiec jest ubarwiony intensywniej. W okresie godowym pręgi na jego tułowiu przybierają barwę głębokiej czerni; taką samą barwę przyjmują również płetwy grzbietowa i brzuszne. Płetwa ogonowa jest szaroczarna.
Brzanka purpurowa powinna być trzymana w dużych lub średniej wielkości zbiornikach z boÂgatą obsadą roślinną. Dobrze się czuje w półcieniu oraz w zwykłej, ale czystej wodzie o temperaÂturze 22°C. Ta spokojna ryba jest bardzo towarzyska; prowadzi stadny tryb życia.
Do urządzenia tarliska niezbędna jest stosunkowo miękka woda o temperaturze 26 C oraz rośliny z delikatnymi liściami. Podczas tarła partnerzy przyciskają się silnie do siebie, samiec uderza płetwą ogonową o grzbiet samicy (zachowanie typowe dla wszystkich prawie brzanek), po czym ryby rozdzielają się, a zapłodnione jaja opadają na podłoże. Pomyślny wynik rozmnażania zależy od właściwego doboru pary hodowlanej. Po 24-36 godzinach z ikry wykluwa się wylęg, który początkowo jest bardzo wrażliwy na nagłą zmianę wody.