Akara z Maroni (Aequidens maronii)
Ojczyzną tej ryby. należącej do rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae), jest Gujana Angielska i Holenderska. Do Europy została sprowadzona po raz pierwszy w 1936 roku.
Akara z Maroni dorasta do długości 12 cm. Jej ciało jest stosunkowo krótkie i wysokie, bocznie spłaszczone. Zasadnicze barwy â to żółtobrunatna z zielonkawoniebieskim połyskiem. Poniżej płetwy grzbietowej znajduje się czarna plama z żółtą obwódką, od której aż do głowy ciągnie się ciemniej ubarwione pasmo. Oczy i pokrywy skrzelowe mają czarną obwódkę. Na każdej łusce znajduje się ciemny punkt. Samiec jest z reguły większy od samicy i ma dłuższe płetwy.
Do chowu tej ryby potrzebny jest duży zbiornik z wodą o temperaturze 22 C. Akara nie ma szczególnych wymagań co do chemicznych właściwości wody. wvstarczv wodociągowa o odczyÂnie obojętnym. Akara z Maroni jest rybą spokojną, nieagresywną, niekiedy nieco bojaźliwą. Znosi ona dobrze towarzystwo małych ryb. nie jest również wybredna pod względem pokarmu.
Ryby dorosłe odbywają tarło w wodzie o temperaturze 26 C; nawet w zbiornikach zespołowych. Ikrą złożoną na kamieniu opiekują się troskliwie oboje rodzice, którzy wachlują swymi płetwami piersiowymi, odświeżając w ten sposób wodę w pobliżu ikry, a także wybierają nadpleśniałe jaja. które mogłyby być niebezpieczne dla pozostałych jaj. Wylęg może być odchowany również bez opieki rodziców. W początkowej fazie wychowu narybek wymaga drobnego pokarmu.